Eerste hulp bij een ongeluk in Sibanor

Op donderdag was het rustig in de kliniek. Judith en Marlies waren mee op outreach en Sharon en Eva hadden meegedraaid op de ward round. Rond 10 uur was er al niet meer zoveel te doen, we wilden daarom net weglopen om achter onze laptop te gaan werken, toen er melding werd gedaan van een ongeval. De verpleegkundige begon direct te roepen dat er handschoenen en infusen moesten worden klaargelegd. Alle collegas kwamen aangesneld en deden handschoenen aan.

Binnen 5 minuten was het chaos. We hadden een stuk of 20 patiënten, verspreid over 3 ruimtes. Deze patiënten kwamen niet allemaal te gelijk binnen, dus er kwamen steeds meer patiënt. Al het medisch vakkundige personeel was in de doctor's room bij urgente mensen met fikse hoofdwonden of andere wonden. In Room 5 en de daaraan grenzende dressing room liepen alleen twee Gambiaanse studenten en Sharon en Eva. Ook zaten buiten op de banken nog patiënten.

In de dressing room waar Eva en Sharon waren lag een vrouw met een hoofdwond en twee wonden in haar gezicht. Haar been was ook gewond. Ze reageerde nauwelijks op aanspreken en aanraken. We probeerden zo goed mogelijk de wondjes schoon te maken.

Een man op een stretcher sprak geen Engels, maar wist ons duidelijk te maken dat zijn schouder, zijn borstkas en zijn hoofd pijn deed. Zijn linkeroog zat dicht. Iets onder zijn hals stak een bot uit. Verder geen zichtbare wonden naast een kleine op zijn hoofd. Daaromheen was het zacht en gezwollen. Na een tijdje reageerde hij steeds minder.Wij dachten dat hij waarschijnlijk zijn schouder uit de kom had. We probeerden te zorgen dat hij zo stil mogelijk lag.

Er kwam een moeder binnen met haar zoontje van een jaar oud. Ze had haar lip opengescheurd en een schram over haar voorhoofd en neus. Ze had alleen oog voor haar kind, want alle spullen waren bovenop hem gevallen. Terwijl wij hem onderzochten lachte hij vrolijk. Hij had geen schrammetje, echt een wonder. We hebben daarna nog meer wonden schoongemaakt en mensen gecheckt op zichtbaar letsel. Wanneer je de kamer door liep werd je door patiënten aangesproken die dan letsel aan hunzelf lieten zien. Je bleef dus constant bezig.

Ondertussen werden de eerste mensen met de ambulance naar een groot ziekenhuis 10 km verderop gebracht.

Het was belangrijk om deze patiënten zo snel mogelijk door te sturen naar een groter ziekenhuis. De dokter was daarom druk bezig om verwijzingsformulieren in te vullen. De hoofdverpleegkundige was de enige die infusen kon prikken, dus die was ondertussen dat aan het doen.

Toen kwam de dokter en de hoofdverpleegkundige naar onze kamer. Nu alle aandacht op de andere ruimtes gefocust was, gingen Sharon en ik naar buiten. Daar zaten ook allemaal mensen met op het eerste gezicht kleinere wonden en schrammen op hoofd en benen. 1 jongetje leek helemaal onder het bloed te zitten. Het was al deels opgedroogd. Toen we het hadden weg gewassen viel het hard mee. Een sneetje bij zijn oor, een schram op zijn hoofd en een wondje op zijn kin. De pols van zijn moeder zag er slecht uit. Er staken botten uit op gekke plekken, dat leek dus gebroken. Verder had ze alleen een schram op haar schouder en 1 op haar hoofd. Later mochten ze mee in de ambulance om naar het ander ziekenhuis te gaan.

Uiteindelijk moesten we alle vitale functies meten bij de mensen buiten die ook bij het ongeluk betrokken waren. Ook zaten daar nog een paar mensen met wonden bij die verzorgd werden. Zij werden ook gecheckt door de dokter.

De politie schreef alle namen op en iedereen werd verder naar huis gestuurd, als ze klachten kregen moesten ze naar de meest dichtsbijzijnde kliniek.

Daarna was het nog wachten op de ambulance om de laatste mensen door te verwijzen. En werd het boek verder ingevuld waarin we bijhouden hoeveel mensen er zijn doorgestuurd. Iedereen begon daarna met opruimen van de chaos en dingen bijvullen.

Nadat alle drukte voorbij was hoorden we hoe het was gebeurd. Ze waren met zijn allen in een Gelliegellie onderweg geweest naar een begrafenis. De Gelliegellie kreeg een klapband en kantelde. Alle mensen aan de kant van de band waren het meest gewond. Het kleine jongetje waar alle spullen bovenop waren gevallen had daar ook gezeten met zijn moeder, maar wonder boven wonder was het voor hem goed afgelopen.