Schommels! Vlechtjes! Buiten slapen! Mangojam!

Voor ons huisje staat een boom met een lange, dikke, rechte tak. Daar moest gewoon echt een schommel voor komen. Een paar weken geleden hadden we dit al bedacht, maar het was er nog niet van gekomen. Dit weekend bleven we in Sibanor, dus tijd om druk aan de slag gegaan. Hout zagen met een handzaag, gaten boren met een te kleine boor en touw kopen bij de plaatselijke winkel. Op de kliniek zijn een aantal bouwvakkers bezig met het bouwen van de school en bibliotheek. Zij kwamen na hun werk ook even kijken en nadat ze zich eroverheen hadden gezet dat twee meiden met een boormachine en zaag in de weer waren, wilden ze graag meehelpen. Voordat de schommels werden opgehangen hebben we het touw nog even gebruikt voor springtouwen. Konden we dat ook nog eens proberen, gewoon lekker midden op de kliniek. De schommels zijn meteen getest door de buurkinderen en ze zijn helemaal goedgekeurd! Het is ook als een afscheidscadeautje voor hen, dus dat is leuk! Ook de kinderen uit het dorp weten ze nu te vinden, dus is het regelmatig een kinderdrukte voor ons huisje.

Hier hebben veel mensen plaited haar. Dat zijn allemaal kleine vlechtjes, in verschillende stijlen. Twee collega's wilden ons haar wel een keertje vlechten. We hebben samen gegeten en na letterlijk uren werk waren de vlechtjes klaar. Pfff. Wie mooi wil zijn moet niet alleen pijn lijden, maar ook een poos stilzitten! De één was wel sneller klaar dan de ander, maar we zijn blij met het eindresultaat! We krijgen ook van patiënten, collega's en mensen uit het dorp te horen dat ze het mooi vinden. Ook als ze geen Engels kunnen, wijzen ze naar het haar en zeggen 'nice, nice' (mooi, mooi).

Op zaterdag was de hele kliniek uitgenodigd voor de bruiloft van een nicht van een collega. Samen met drie buurmeiden/collega's. wilden we een gallehgalleh nemen. Er kwam niets opdagen, want het was al middag en dan rijden er veel minder. Dus de meiden hebben Abdoulie (de winkeleigenaar waar we vaak dingen kopen) lief aangekeken, zodat hij ons wegbracht. De kerk was al begonnen, maar dat maakte niet uit. Die duurt toch drie uur en we stonden buiten bij het raam. De bruiloft werd gevierd op het kampeerterrein van de kerk, waar de jeugdkampen ook worden gehouden. Het was heel gezellig en weer anders dan de eerste bruiloft die we hier mee hebben gemaakt. Aan het eind van de dag was er weer geen gallehgalleh, maar uiteindelijk ging er toch 1 uit de buurt nog een extra rondje, omdat er zoveel mensen terug naar Sibanor moesten.

Op zondag hebben we zelf Benachin met vis gemaakt. Dat is pittige, olieachtige, gebakken rijst met groenten. Verse vis van de markt gehaald, dus die moesten geslacht worden. Het duurde een halve middag om klaar te maken, maar smaakt wel lekker! We aten het ook op de echte Gambiaanse manier: met z'n allen uit eenzelfde bak :)

Ook hebben we mangojam gemaakt samen met een collega! De mango’s eerst zelf van de boom naast ons huis geplukt. Want er zijn genoeg mango’s. Nu hebben we er ook geleerd jam van te maken; we gingen aan de slag! Schillen, snijden, wassen, koken, roeren. Er zijn verschillende soorten mango’s en ook kun je er voor kiezen om er suiker aan toe te voegen. Wij hebben even geproefd, en zonder suiker is het heerlijk! Dus nu weten we wel wat we op brood doen!

We hebben ook twee nachten op de veranda geslapen voor ons huisje, onder onze klamboes. Gewoon omdat het kan. Daar is het lekker koel 's nachts. Er zijn wel veel geluiden om ons heen, van de ezels, kippen en honden, van muziek in de verte en buren die tot diep in de nacht praten.